Za nami 30-rocznica największej w dziejach powojennej Polski katastrofy kolejowej pod Otłoczynem. 19 sierpnia 1980 roku, około 4:30 nad ranem w ogarniętym mgłą podtoruńskim lesie zderzyły się czołowo 2 pociągi – towarowy z osobowym. W wyniku tego zdarzenia śmierć poniosło 65 osób, zaś rannych zostało 66, z których 2 osoby zmarły później w szpitalu w związku z rozległymi obrażeniami ciała. Jak nie trudno sobie wyobrazić, obraz który zastały służby ratownicze przybyłe na miejsce katastrofy, wyglądał masakrycznie. Siła uderzenia była tak wielka, że pierwszy za lokomotywą wagon pociągu osobowego praktycznie przestał istnieć. Kolejowi eksperci zdali sobie dopiero sprawę, że w miejscu sprasowanych blach był wagon, gdy któryś z nich policzył koła … Jaka była przyczyna tej  tragedii? 

71 lat temu o godzinie 4:45 wybuchła II Wojna Światowa. Był to największy konflikt zbrojny w historii, który pochłonął życie około 6 milionów (16%) obywateli naszego kraju. Oprócz strat w ludziach, Polska utraciła na zawsze część swoich historycznych ziem wschodnich łącznie z Wilnem i Lwowem, a po zakończeniu działań militarnych dostała się pod strefę wpływów komunistycznego zaborcy. Wybuch II WŚ poprzedzony był podpisaniem paktu Ribbentrop-Mołotow między III Rzeszą a ZSRR, próbami zastraszenia polskiego rządu, licznymi akcjami dywersyjnymi wzdłuż całej granicy, a także prowokacją w Gliwicach.

Czy w obecnych czasach istnieje jeszcze jakaś siła, która jest w stanie powstrzymać szerzącą się europejską gangrenę lewicowej ideologii i niebezpiecznej wizji Europy? Przed '89 rokiem był klarowny wybór: gospodarka sterowana albo wolnorynkowa, wolność albo poddaństwo. Naród zjednoczył się pod hasłem Solidarności i rozpoczął walkę o wyzwolenie. Niestety wielką szansę zaprzepaszczono. Porozumienie Okrągłego Stołu pozwoliło na przybranie nowych szat dawnym „księciom” i ich sługom starego systemu. Ci, idealnie się wpasowali w socjaldemokratyczny krajobraz europejski. Wraz z lewicową mniejszością Solidarności pod egidą  „Gazety Wyborczej” dawni aparatczykowie mogli swobodnie głosić swe idiotyczne, lecz w duchu szerszego lewicowego ruchu w UE, tezy.

15 sierpnia mija kolejna rocznica pokonania wojsk sowieckich podczas Bitwy Warszawskiej w roku 1920. „Pomógł nam Bóg” – to częste wyjaśnienie drugiej nazwy Bitwy: „Cud nad Wisłą”. Chcąc, czy nie chcąc – tak jest w polskiej historii, że ważne bitwy przegrywaliśmy i wygrywaliśmy pod znakiem krzyża. Moim, niewierzącym w żadnego Boga okiem nie było żadnego „Cudu” w katolickim tego słowa znaczeniu. Było po prostu zwycięstwo odważnej polskiej armii. Chyba, że mówimy o Bogu w sensie kulturowym – tak, dopóki naród łączy wiara i kultura – będzie w stanie walczyć z wrogiem! Także to co dzieje się dzisiaj pod krzyżem przy Pałacu Prezydenckim – jest w gruncie rzeczy pewną mobilizacją wierzących Polaków, ale i ich liberalnych oraz lewicowych przeciwników. Otwarty konflikt umacnia obie strony, integruje je. Te wydarzenia są ważniejsze niż nam się wydaje, a ich sens wykracza poza to co widzimy w TV. Zwróćmy uwagę na to, że jeśli w roku 1920 Polacy nie wierzyliby w nic, różnie mogły potoczyć się losy Europy. Dlatego cieszmy się, że ludzie jeszcze wierzą w coś „większego”, bo jeśli będą wierzyć tylko w swoje portfele – może być nieciekawie. 

W tym roku mija 66 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Powstania, które było zbrojnym wystąpieniem przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim. Rozpoczęło się o godzinie 17 (godzina ,,W") 1 sierpnia 1944 roku. W czasie pierwszych dni walk udało się zdobyć między innymi ; Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych, Pocztę Główną , Stare Miasto , Śródmieście .
Pomimo początkowych sukcesów , największy zryw niepodległościowy  z biegiem czasu zaczął obracać się  w militarną porażkę. Zdradzona przez ,,sojuszników " Warszawa , pozbawiona pomocy i obiecanych zrzutów broni oraz amunicji stała się ruiną. 63 dni bohaterskiej obrony ojczyzny kosztowało życie dwustu tysięcy cywili i piętnastu tysięcy żołnierzy, zaś niemiecki agresor stracił 15 tysięcy żołnierzy.